Nee, het gaat niet alleen om Zwarte Piet en ja, het is wel een belangrijke discussie

Piet moet niet anders, Piet moet weg. En als Piet weg is, komt het volgende punt en daarna het volgende punt, totdat er “volledige wanorde” is. Oftewel: totdat van de Westerse cultuur en traditie niets herkenbaars meer over is. Dát is de agenda.

 

De Zwarte Pieten-discussie verloopt volgens een bekend patroon, een uitgekiende strategie waarmee relatief kleine groepen activisten onevenredig grote invloed weten uit te oefenen op politiek en maatschappij. In dit artikel een analyse van de agenda áchter de strijd tegen Zwarte Piet, de trucs die worden toegepast om de publieke opinie te beïnvloeden, en hoe die strategie ertoe leidt dat een grote meerderheid in de bevolking uiteindelijk veel meer toegeeft dat ze eigenlijk wil.

Het is nu enkele jaren na het (hernieuwd) oplaaien van de Zwarte Pieten-discussie en er treedt zichtbaar een moeheid op bij een groot deel van de bevolking. Velen vinden Zwarte Piet een non-issue dat met een voor de hand liggend compromis kan worden opgelost. Dat compromis is echter op voorhand al van tafel geveegd door de klagers, maar hun onwelwillendheid om tot een oplossing te komen wordt bewust buiten de grootste informatiekanalen gehouden. Het gaat dan ook niet alleen om Zwarte Piet, en het is wel degelijk een belangrijke discussie. Zwarte Piet is slechts een klein element in de werkelijke agenda.

 

Het houdt niet op bij de roetveegpiet

Het aankaarten van individuele “non-issues” is onderdeel van de strategie, omdat het makkelijker is om mensen 100 keer een kleine concessie te laten doen dan ze in één keer het hele pakket te laten slikken. De belangrijkste anti-Piet actiegroepen hebben duidelijk aangegeven dat het niet alleen om Zwarte Piet gaat: Kick Out Zwarte Piet en De Grauwe Eeuw / Majority Perspective (ook een bekende truc uit het links-activisme trouwens: veel stichtingen en organisaties met dezelfde bestuursleden, om ten eerste de indruk van breed gedragen initiatieven te wekken, en ten tweede om het aanwijzen van verantwoordelijken voor eventuele overtredingen moeilijker te maken) wijzen ook de roetveegpiet af. Het compromis dat een groeiend deel van het ‘midden’ in de discussie helemaal voor zich ziet zal evengoed als ‘racistisch’ en ‘koloniaal’ worden afgewezen. De anti-Pieten zijn niet bereid tot enig compromis; ook het geleidelijk uitfaseren van Zwarte Piet (wat door het establishment eigenlijk al toegezegd is) is voor hen ook al niet voldoende. Zwarte Piet moet in één keer weg, en iets anders is niet acceptabel.

(KOZP activisten scanderen “Weg, weg, roetveegpiet”)

(Powned interview met Rogier Meijerink: “Wanneer is het goed genoeg?” “Dan hebben we dit soort feestjes niet meer”)

KOZP schrijft het ook op de eigen website: “wat is dan het alternatief voor zwarte piet? Geen piet. Punt.” En dat omdat “alle alternatieve ‘pieten’ voortbouwen op een uitvinding uit de koloniale tijd.” Ze baseert zich onder andere op ene Frantz Fanon die schrijft: “decolonization, which sets out to change the order of the world, is clearly an agenda for total disorder”, waaraan zij toevoegen: “Voor elke vorm van dekolonisatie is een radicale aanpak nodig, een aanpak van volledige wanorde.”

Piet moet niet anders, Piet moet weg. En als Piet weg is, komt het volgende punt en daarna het volgende punt, totdat er “volledige wanorde” is. Oftewel: totdat van de Westerse cultuur en traditie niets herkenbaars meer over is. Dát is de agenda.

Overigens is de notie dat Zwarte Piet een racistische oorsprong heeft al volledig ontzenuwd door Arnold-Jan Scheer (en anderen). De geschiedenis van Zwarte Piet is een rijke folklore die over duizenden jaren en door heel Europa terug te voeren is.

We moeten niet ontkennen dat er in een recenter verleden wel degelijk stereotyperingen aan de Zwarte Piet-figuur zijn toegevoegd, maar de meeste daarvan (oorringen, kroeshaar, accent) waren al vóór het losbarsten van de huidige discussie grotendeels weer verdwenen. In de kern is en blijft Piet een mythische figuur die, net als de Sint, zowel menselijke als magische elementen kent. We kunnen het verstand laten zegevieren en van Zwarte Piet een leermoment van maken, door de kinderen zodra zij de leeftijd bereiken niet meer te geloven mee te nemen in die geschiedenis. Maar de waarheid is nooit het doel geweest.

 

Ik ben gekwetst, dus ik besta

Goede intenties en welwillendheid worden van tafel geveegd. Het tegen-kamp opende de ‘discussie’ met vaak herhaalde beschuldigingen van racisme, en daarna zijn ze blijven prikken totdat er woede ontstond. Verdeel en heers: naarmate het voor-kamp fanatieker wordt, haken de gematigden af. De steun voor het aanpassen van Zwarte Piet is op die manier al aanzienlijk gestegen in de afgelopen jaren. De voorstanders van de roetveegpiet zullen echter van een koude kermis thuiskomen wanneer blijkt dat na het verdwijnen van de laatste Zwarte Piet de discussie nog altijd niet voorbij zal zijn. Voorspelling: die zal juist verhevigen.

De grote groep mensen in het ‘midden’ heeft over het algemeen geen zin in een permanente strijd over zaken die er niet wezenlijk toe doen. Dat is precies waarom deze aanpak goed werkt en waarom (extreem)linkse actiegroepen onevenredig veel macht hebben: de ‘redelijken’ geven uiteindelijk altijd toe “om er vanaf te zijn”. De drammers krijgen hun zin. Maar dan? Zullen ze zeggen: “Goh, wat fijn, dit is precies wat we wilden, nu zijn we helemaal tevreden”? Natuurlijk niet. “In the beginning the organizer’s first job is to create the issues or problems”, zo stelde Saul Alinsky, schrijver van het extreemlinkse activistenhandboek Rules For Radicals. Als het ene probleem is opgelost wordt er een nieuw probleem gezocht, of simpelweg gecreëerd.

Het bestaansrecht van deze activisten is hun activisme. Zij moeten en zullen altijd gekwetst blijven. Steeds als ze hun zin krijgen verleggen zij hun doel. Inzet van de discussie is of deze onvermijdelijk steeds extremer wordende actiegroepen politiek en cultureel richting bepalen in Nederland. Het gaat om de vraag of onze cultuur organisch bepaald wordt, of gecentraliseerd door de elite in hun alliantie met extremisten die fulltime ontevreden zijn.

(Extreem)linkse actiegroepen hebben onmiskenbaar zeer effectieve strategieën ontwikkeld om hun doelen te bereiken, maar hun krachtigste wapen is de steun die zij krijgen vanuit de mainstream. Mainstream links koestert haar extremisten; bovengronds en ondergronds activisme worden beide als legitieme methoden geaccepteerd, en zolang het de gezamenlijke agenda dient zorgen geloofsgenoten op sleutelposities dat de ondergrondse activisten gespaard blijven van harde kritiek in de media, serieuze juridische vervolging of politieke maatregelen.

De ideologisch homogene grip op de meest massale informatiestromen (de mainstream media) stelt links in staat om het maatschappelijk discours naar haar hand te zetten. Eén van de vervelendste trucs die het tegen-kamp in de Zwarte Pieten-discussie toepast is hoe zij de rollen van beide kampen inmiddels hebben omgedraaid. Ineens wordt het Pro-Zwarte Piet kamp als zeurderig weggezet, alsof zíj de discussie bepalen en in stand houden. We hadden meteen netjes om moeten rollen toen dat gevraagd werd, en op het moment dat we dat niet doen is alles wat er gebeurt onze schuld. Het is evidente, schandelijke nonsens en van een hypocrisie die haar weerga niet kent, maar dankzij het gebrek aan pluriformiteit in ons medialandschap kan het allemaal wel als onaantastbare waarheid gepresenteerd worden.

Anti: “Wij vinden Zwarte Piet stom.”
Pro: “Wij willen Zwarte Piet graag houden zoals hij is.”
Anti: “Moet je hen horen zeuren over de kleur van Zwarte Piet.”

Of, zoals Joshua Livestro het een paar jaar geleden uitdrukte:

Terwijl verreweg de meeste lokale intochten trouw blijven aan Zwarte Piet en een ruime meerderheid van de bevolking nog altijd voorstander is van het behouden van Zwarte Piet, wordt de geliefde figuur toch als controversieel en politiek sensitief gepositioneerd. Veel (grote) werkgevers doen Zwarte Piet in de ban. Veel scholen volgen de NTR (het media-establishment). De politie heeft Zwarte Piet dit jaar in de ban gedaan, omdat ze “politiek neutraal” wil zijn. Tegelijkertijd loopt de politieleiding wel iftars af, en organiseert de politie ze jaarlijks ook zelf. Alsof de Islam geen controversieel of politiek beladen onderwerp is. De dissonantie tussen eigen stellingnames wordt genegeerd, want in beide gevallen kon er wel eens iemand ‘racisme’ roepen (en in beide gevallen onterecht, maar dat maakt al tientallen jaren niet meer uit), en dat gaat voor alles. Kunstmatig moet het beeld worden geschetst dat Zwarte Piet wél problematisch is, en de Islam niet.

 

De slag om Dokkum

De escalatie van dit jaar is onderdeel van de strategie van het tegen-kamp. Eén van de regels uit Alinsky’s Rules For Radicals is “If you push a negative hard enough, it will push through and become a positive.” Wat Alinsky bedoelde is het uitlokken van geweld om het publiek aan je kant te krijgen. Het frame stond al klaar, en nu hoeft het alleen nog maar te worden ingevuld: het voor-kamp krijgt de etiketten racisme, agressie en geweld opgeplakt – en die zullen voorlopig nog blijven kleven. Deze termen zullen de komende weken veelvuldig worden herhaald, en ook volgend jaar weer (als de laatste Zwarte Piet in de NTR uitzendingen verdwenen zal zijn) in de herinnering worden geroepen, zoals de scherpe randjes van het tegen-kamp juist steeds zorgvuldig buiten beeld worden gehouden.

Het zaadje werd enkele jaren geleden geplant en is vorig jaar in Dokkum ontkiemd. De toenmalig burgemeester van Dongeradeel, Marga Waanders (PvdA), politiseerde de landelijke intocht doelbewust: zij had veelvuldig contact met het tegen-kamp, gunde ze een prominente plek langs de route, en stond zelfs toe dat ze een stuk van de route zouden lopen. Daarnaast belde ze meermaals met de extremistische Nederlandse Volksunie (NVU) om te vragen of zij ook wilden komen (“Nee”). Wat een burgemeester bezielt om twee groeperingen van beide uitersten in een verhitte discussie uit te nodigen bij een kinderrijk evenement is nog altijd een raadsel.

De voor de hand liggende, de-escalerende oplossing zou zijn geweest om de anti-Piet actiegroepen te laten demonstreren op een B-locatie in Dokkum – een maatregel die veelvuldig wordt toegepast bij rechtse demonstraties en evenementen in verband met stelselmatige bedreigingen en geweld vanuit extreemlinkse hoek. Maar de-escaleren was hier geen moment de intentie. Kick Out Zwarte Piet moest en zou een prominent podium krijgen. De gevestigde orde had ervoor kunnen kiezen om van een feestelijk evenement voor kinderen géén politieke manifestatie te maken. De enige reden dat zij er in dit geval geen moeite mee had de openbare orde op te offeren voor het demonstratierecht is dat het de eigen agenda diende.

De “Blokkeerfriezen” zijn vervolgens door het OM en de rechtbank buitensporig hard aangepakt. Zij waren het lijdend voorwerp in een showproces met als voornaamste doel: het ontmoedigen van burgerlijke ongehoorzaamheid. Zelden werd of wordt er juridisch opgetreden tegen extreemlinkse relschoppers. Nooit krijgen zij een opgeheven vingertje van establishment-politici, de mainstream media of mensenrechtenorganisaties. Hoe anders vergaat het de Blokkeerfriezen. Voor een geweldloos en eigenlijk best veilig protest krijgen zij straffen opgelegd die zwaarder zijn dan die van doodrijders, kopschoppers en ontuchtplegers. De redelijkheid is volkomen zoek, en de harde aanpak is zuiver politiek gemotiveerd. De rechterlijke macht fungeert als pressiemiddel van de politieke klasse.

Al tientallen jaren worden rechtse demonstraties en evenementen stelselmatig bedreigd, verhinderd, verstoord en aangevallen door (extreem)links. Nooit hoorde ik brave BN’ers het opnemen voor het nu ineens als heilig beschouwde recht om te demonstreren. Nooit hoorde ik GroenLinks politici. Nooit hoorde ik Amnesty. Ik las nog nooit een artikel in de mainstream media waarin men het voor de verjaagde demonstranten opnam. Maar nu gaat het een keer om een demonstratie die hun agenda dient, en voilá. Onder het zeer dunne laagje vernis van redelijkheid en ‘grondrechten’, schuilt ordinair politiek belang. De zucht naar macht.

Er moet eerst gekeken worden naar een verklaring voor het inconsistente handelen van het OM tot nu toe. Dit behoeft echt antwoord, want het valt niet uit te leggen dat sommigen helemaal niet en anderen wel worden vervolgd met zware straffen. Dat creëert breed in de samenleving een groot gevoel van onrechtvaardigheid.

(Mr. Jasper Endeman in het RD)

Precies dat gevoel van onrechtvaardigheid is de rode lap voor de stier. De escalatie die we dit jaar hebben gezien vanuit het voor-kamp is afgedwongen door de hierboven omschreven alliantie van activisten en het politiek-mediaal establishment. Na jarenlang de beer te hebben geprikt heeft de beer eindelijk terug gehapt. En dat wordt nu aangegrepen als bewijs van Het Grote Gelijk: het klootjesvolk is niet te vertrouwen. Wat eigenlijk is aangetoond is het machtsmisbruik van het establishment, maar dat is niet de kant van het verhaal die we in de traditionele media gaan terugzien.

Aan het voor-kamp zal voortaan de beschuldiging van agressie en geweld blijven kleven. Bij het tegen-kamp zal die kant onderbelicht blijven, hoewel het tegenkamp vijf jaar geleden al met geweld dreigde bij monde van onder andere Quincy Gario, Michael van Zeijl (De Grauwe Eeuw) vorig jaar werd vastgezet wegens het dreigen met een bloederige aanslag op Sinterklaas en zijn trawant Rogier Meijerink zijn woorden (kinderen die onder de hersenen en botsplinters van Sinterklaas bedekt moesten zitten) dit jaar nog eens parafraseerde.

 

Cultuurmarxisme

Het houdt niet op bij de roetveegpiet, en het zal ook niet ophouden als er helemaal geen Piet meer is. KOZP schreef het zelf immers al: totale wanorde is het doel, en de weg daarnaartoe is heel geleidelijk. In Amsterdam is Sinterklaas al geen Sint (in letterlijke zin) meer – daar heeft hij al ruim 10 jaar geen kruis meer op zijn mijter. VOC kruiden mogen niet meer. Straatnamen moeten worden aangepast, scholen hernoemd, standbeelden beklad maar liefst (naar Amerikaans voorbeeld) omver getrokken, Christelijke vieringen vervangen. Alles wat naar het eigene van de Westerse beschaving verwijst wordt ter discussie gesteld, maar de uitkomst van die discussie staat voor het politiek-mediale establishment al vast: al het eigene moet wijken. Dat is wat Thierry Baudet bedoelt met oikofobie.

“Hoewel de slavernij in 1863/1873 is afgeschaft is de erfenis ervan nog steeds zichtbaar. Alledaags racisme, discriminatie en uitsluiting zijn aan de orde van de dag en zorgen voor structurele ongelijkheid”, aldus weer de website van KOZP. Alles aan het Westen is de kern fout. Het is de basis van het cultuurmarxisme dat de huidige cultuuroorlog ontstoken heeft. Dr. Sid Lukkassen definieert cultuurmarxisme als volgt:

Een beknopte definitie van cultuurmarxisme is ‘het streven naar een gelijkgetrokken, geproletariseerde cultuur’. Cultuurmarxisme bestaat bij de gratie van onderdrukkers en onderdrukten, boetedoening en het geloof in een ‘paradijs’ waar iedereen gelijk is. Het cultuurmarxisme is zodoende een bedreiging voor de samenleving, omdat het bevolkingsgroepen tegen elkaar op kan zetten en op irrationele wijze verschillen tussen mensen ontkent of wil corrigeren. Het cultuurmarxisme is gefascineerd door de ontmaskering van machtsrelaties en door de deconstructie van hiërarchische verbanden: dit maakt dat westers cultureel erfgoed altijd als onderdrukkend wordt neergezet en dat samenbindende tradities worden vernietigd.

(Doorbraak)

Cultuurmarxisten maken er geen geheim van dat ze in de westerse beschaving de wortel van alle kwaad in de wereld zien. Alle vormen van ongelijkheid, uitbuiting, oorlog en onderdrukking – het Westen krijgt de schuld. In de slavernijdiscussie gaat het altijd alleen over de rol van het Westen, terwijl ieder continent, ieder volk, iedere beschaving slavernij kent of heeft gekend. Dat er nog altijd slavernij is in Afrika en het Midden-Oosten, daar horen we cultuurmarxisten niet over. Dat slavernij juist is afgeschaft door en daarna elders onder invloed van het westen evenmin. Het westerse kapitalisme heeft meer mensen uit de armoede geholpen dan welk systeem dan ook, het westen is op technologisch, sociaal, intellectueel en economisch vlak verder dan welke andere beschaving dan ook. Nergens hebben minderheden meer vrijheid en rechten. Maar als het het narratief niet dient, wordt het verzwegen.

Het doel van cultuurmarxisten is om de westerse beschaving te ondermijnen, haar te vernietigen en te vervangen door nietszeggende kosmopolitische brij. Het gaat er niet om dat multiculturalisme zo geweldig is; als Oosterse of Afrikaanse volkeren hun cultuur beschermen en willen behouden wordt dat toegejuicht. We horen links er nooit over dat multiculturalisme ook ergens anders dan in het westen moet worden geïmplementeerd. Het gaat niet om multiculturalisme, het gaat ze erom dat de westerse beschaving onherkenbaar verminkt wordt.

De geschiedenis moet worden herschreven. Alles wat ons eigen is moet worden weggenomen. Links verkondigt graag dat Nederland helemaal geen cultuur heeft, terwijl ze zelf vecht om de meest tastbare uitingen van die cultuur te vernietigen. We moeten allemaal wereldburgers worden zonder eigen identiteit, zonder binding, en zonder brede groepsverbanden die ons in verzet brengen. We moeten de wil van de politieke klasse accepteren, en daarvoor moeten we worden murw gebeukt.

Onder het cultuurmarxisme heeft slachtofferschap een welhaast heilige status gekregen, zeker als het een (vermeend) slachtofferschap is op basis van groepsidentiteit. De gevestigde orde in het politiek-mediaal complex (die twee zijn vergroeid tot één) is zeer gevoelig voor de buzzwords die hieromtrent gebruikt worden; zodanig zelfs dat de voornaamste nieuwsdiensten in Nederland hun vocabulaire deels laten bepalen door linkse actiegroepen. De NOS heeft een bewuste keuze gemaakt om niet over “blanke” huidskleur te spreken en schrijven, maar om voortaan het aan het activistenjargon ontleende “wit” te gebruiken. En zo heten linkse actiegroepen vrijwel altijd links (leden van de gewelddadige groep AFA worden zelfs bijzonder eufemistisch volgens hun zelfgekozen label als “antifascisten” aangeduid), terwijl rechtse actiegroepen vrijwel altijd het predicaat “extreem” krijgen toegevoegd.

Dat neutraal geachte nieuwsorganisaties partij kiezen in politieke kwesties is al zorgwekkend, maar ze kiezen ook nog vrijwel unaniem dezelfde kant. Er is een diepe kloof ontstaan tussen de elite en ‘het gewone volk’, en áls die nog te overbruggen is, toont de elite geen enkele wil om daar een poging toe te doen. Hun dedain voor hen die aan de andere kant staan wordt nauwelijks verhuld, met als gevolg dat een grote groep mensen zich niet of nauwelijks bediend voelt door de gevestigde media, en zich evenmin vertegenwoordigd voelt in de politiek. Dat dat op enig moment escaleert is niet prettig, maar wel eenvoudig te voorspellen en verklaren.

 

De politieke agenda van de NOS

Bas Paternotte legde voor The Post Online verder bloot hoezeer de boven- en onderwerld van links activisme met elkaar verweven zijn. De NOS past niet alleen haar woordkeuze aan op de wensen van activisten, zelfs haar hele berichtgeving gaat op verzoek op de schop om de agenda beter te dienen:

NOS-nieuwslezeres Simone Weimans is behalve objectieve voorlezer van objectief nieuws bij de objectieve NOS ook juryvoorzitter van de Amsterdamprijs voor de Kunst 2018. Die prijs is dit jaar in de categorie Stimuleringsprijs toegekend aan The Black Archives. Nee, een archief is geen kunst of kunstwerk inderdaad maar goed, het is wel erg inclusief en dat is ook belangrijk. Het archief ontving de prijs, een schaal en een bedrag van 35.000 euro gemeentesubsidie, om ‘een nog breder publiek te bereiken dan ze nu al doen’.

Oprichter van het archief: Mitchell Esajas. Esajas is ook frontman, naast Jerry Afriyie, van Kick Out Zwarte Piet.

Dus, resumerend: Simone Weimans, NOS-nieuwslezeres, is hoofd van een jury die 35.000 euro gemeentesubsidie via het Amsterdams Fonds voor de Kunst toekent aan het project van een KOZP-activist. En ook laat Weimans na 1 kik op Twitter van een andere activist meteen de berichtgeving van de staatsomroep NOS wijzigen.

(…)

Dus we zien het mensen. De mond gesnoerd, gemarginaliseerd, echt schandalig hoezeer de anti-Piet-activisten in het verdomhoekje zitten. Bij DWDD, in NRC, in Carré, in het subsidieprijzencircuit en beeldbepalend bij de NOS, waar ze elkaar dicteren hoe het nieuws er uit behoort te zien. Geïnstitutionaliseerd racisme, mogen wij wel zeggen.

Plus: Het Teletekst-bericht klopt na wijziging nog steeds niet. Wie deze reconstructie van de gebeurtenissen in Rotterdam leest, begrijpt dat de anti Zwarte Piet-demonstranten zich niet hielden aan de afspraken met de politie en bovendien op eigen houtje de Erasmusbrug opliepen. Ook wordt niet vermeld dat naast twee belagers óók de woordvoerder van KOZP werd aangehouden wegens ‘verstoring van de openbare orde’.

(The Post Online)

Het doel van de extremisten is helder: alles moet kapot. Hoe meer we aan hen toegeven, hoe meer macht ze krijgen, én hoe meer honger. Mainstream links steunt de extremisten, met of zonder het besef wat hun eigenlijke doel is. Dat dit toevallig het onderwerp is dat de Nederlandse bevolking massaler bijeen heeft gebracht dan enig ander politiek issue van de afgelopen decennia doet misschien wat kolderiek aan, maar er is eindelijk een duidelijke streep in het zand getrokken in de al jaren durende cultuuroorlog. De vasthoudendheid van ‘het klootjesvolk’, is hartverwarmend.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *